О, минувачу, сметај дека е достојно
да ме запознаеш мене, кој прерано умрев,
и ќе разбереш колку е непостојана судбината,
зашто некогаш бев сметан за искусен
во преданија и во подвизи,
а сега се гледа само гробот и правта.

Еден млад човек оставил зад себе епитаф со универзални пораки: дека животот е краток и непредвидлив, дека среќата е кревка и дека сите сме дел од истиот круг. Тоа е повик да живееме посвесно, да учиме од искуствата на другите, како и од сопствените, и секој ден да оставаме простор за она што нè прави луѓе.

Споменик што го носи овој грчки натпис се издига во дворот на манастирот Тресије на планината Космај. Поставен меѓу рози, покрај патеката што води кон црквата, тој стои како мистериозен сведок на далечното минато. До камениот споменик расне и едно необично дрво, чии извиени гранки носат гроздови темноцрвени есенски плодови. Обединети во една слика, дрвото нè потсетува дека животот е постојана промена, а каменот дека смртта е постојано присуство. Во тоа се наѕира и човечката судбина, живот помеѓу она што се менува и она што трае, меѓу мигот и вечноста.

Да се живее свесно значи да се прифати дека животот е краток. Кога знаеме дека нашето време не е бесконечно, секој ден добива значење што инаку лесно го занемаруваме.